| تبليغات | X |
آن سالها كه ابر ستمگر در آسمان دست حجاب بر سر خورشيد مي گرفت زلف بهار در چمن و باغ و بوستان با شانه هاي خسته دلان عيد مي گرفت دست نسيم از سر گيسوي آسمان بي اختيار زهره و ناهيد مي گرفت لبخندهاي يخ زدة مرد باغبان در گرد و خاك صورت ترديد مي گرفت از شرم خويش در صف پر رونق گناه شيطان سراغ خانة توحيد مي گرفت بيداد و ظلم سفرة ماتم گشوده بود از روزگار هر چه كه مي ديد مي گرفت چشمان آهوان گرفتار صيدگاه با مهر تو حماسة جاويد مي گرفت
نوشنه شده توسط محمد رضا ویلان(کاتب ابرکوهی ) تاريخ پنجشنبه سوم آبان 1386
و ساعت 21:24
|+|
فردا
مشتري را بين كه اكنون خاك بر سر مي كند هي تحمل مي كند ، بقال بدتر مي كند از فيـوضـات بــزرگ دولـت مـحـبوب مــا قيمت نقل و عسل با هم برابر مـي كند مجلس شوراي ما ، اين است رشد اقتصـاد اين همه بيداد را جانـا كه بـاور مي كند يارب اين جادوگرِ تثبيــت نرخ رشــد ارز يك شبه سـرباز را با بيـل افسر مي كند قيمـت بنزين مـا هـر وقـت بــالا مـي رود گوش ارباب فـلـك را مدتي كر مـي كند من نمي دانم زمين را نفت و بنزين مي دهند كيـن همه تأثير در نـرخ چغـندر مي كنـد بــر تبـار شلـغم و كـاه و علف تبريــك باد دلبري ها بهر آنان گاو صفــدر مي كــند پادشـاهان هم گـدا گشتند از نــرخ گــران واي بـر حـال كسـي كه كار ديگر مـي كند دوستـان امــروز بايد فكــر فـردايي كــنيد ور نه اين نرخ گران طيـاره را خر مي كند
محمد رضا ويلان « كاتب ابركوهي »
يزد ـ ابركوه ، خيابان نظاميه ، كوي چهارم ، پلاك 86 كدپستي : 8931647499 ـ تلفن : 035226823824 www.labeto.blogfa.com
نوشنه شده توسط محمد رضا ویلان(کاتب ابرکوهی ) تاريخ شنبه سی ام تیر 1386
و ساعت 10:20
|+|
حق من هست
جام مستـانگي ام در ره ميـخانه شكست دل گرفتار دلي بودو غريبانه شكست ديشب از زلف سياهت به من اي دلبر من ستمي رفت كه از آن دل بيگانه شكست
من اگر كوه شوم، صخره شوم، سنگ شوم حق من هست كه يك مرتبه دلتنگ شوم رحم ،رحمي بكن اي دلبر و دل دار مرا بي وفايي مكن اي يار وفا دار مرا دست،دستي بكش از اينهمه بي انصافي شرم،شرمي بكن اي مونس و غمخوار مرا من اگر كوه شوم، صخره شوم، سنگ شوم حق من هست كه يك مرتبه دلتنگ شوم اشك، از اشك كنون آينه اي مي سازم عكس زيباي تو در آينه مي اندازم در قمار من و معشوق تو آن كس هستي كه اگر حكم كني با دل و جان مي بازم من اگر كوه شوم، صخره شوم، سنگ شوم حق من هست كه يك مرتبه دلتنگ شوم دل من را تو اگر مي شكني حرفي نيست بهتر از اينكه تو شيرين دهني حرفي نيست حق من هست كه يك مرتبه دلتنگ شوم غير از اين در دل مانند مني حرفي نيست من اگر كوه شوم، صخره شوم، سنگ شوم حق من هست كه يك مرتبه دلتنگ شوم بي وفا،كشتن اين غمزده تفدير نبود دل سرگشته من لايق زنجير نبود بر من زار ستم كردي و مي دانستي عاشقي همچو مرا جرمي و تقصير نبود من اگر كوه شوم، صخره شوم، سنگ شوم حق من هست كه يك مرتبه دلتنگ شوم حكم اعدام من آنگاه كه امضا گرديد در نهانخانة غم همهمه برپا گرديد شكوه آنگاه به ديوان عدالت بردم قاضي وقت از اين توطئه آگاه گرديد من اگر كوه شوم، صخره شوم، سنگ شوم حق من هست كه يك مرتبه دلتنگ شوم داغ بر جان منِ زار و پريشان نگذار جان اين خسته از اين بت شكني دست بدار نفسي هست بيا از نفسم در نگذر زنده ام،چون بدن مرده به خاكم مسپار من اگر كوه شوم، صخره شوم، سنگ شوم حق من هست كه يك مرتبه دلتنگ شوم منِ بيچاره گناهم فقط عاشق شدن است نقش بر لوح نگاهم فقط عاشق شدن است شب كه از كوچة آن سرو روان مي گذرم بازپرس سر راهم فقط عاشق شدن است من اگر كوه شوم، صخره شوم، سنگ شوم حق من هست كه يك مرتبه دلتنگ شوم ياد باد آنكه مرا عاشق و سرگردان كرد با نسيم سخنش در دل من طوفان كرد برجها ساختم از معرفت و عشق و وفا عشق،يك عشق دروغين همه را ويران كرد من اگر كوه شوم، صخره شوم، سنگ شوم حق من هست كه يك مرتبه دلتنگ شوم «ياد باد آنكه سر كوي توام منزل بود ديده را روشني از خاك درت حاصل بود در دلم بود كه بي دوست نباشم هرگز چه توان كرد كه سعي من و دل باطل بود» من اگر كوه شوم، صخره شوم، سنگ شوم حق من هست كه يك مرتبه دلتنگ شوم گل،گل روي تو را بر تنش آراسته بود سبزه سبزه چمن از بهر تو پيراسته بود عشق بازي و نظر بازي و بي پروايي اينهمه از كرم و لطف تو بر خاسته بود من اگر كوه شوم، صخره شوم، سنگ شوم حق من هست كه يك مرتبه دلتنگ شوم زنده ام زنده فقط زنده به اين عشق و اميد لااقل چهرةزيباي تو را خواهم ديد بخت من از تب دوري تو گرديد سياه موي من از غم دوري تو گرديد سپيد من اگر كوه شوم، صخره شوم، سنگ شوم حق من هست كه يك مرتبه دلتنگ شوم دوش گفتم كه سر زلف توام در نظر است واعظي گفت كه اين راه بسي پر خطر است با وجود خطر از جان خودم مي گذرم آتش عشق تو در سينة من شعله ور است من اگر كوه شوم، صخره شوم، سنگ شوم حق من هست كه يك مرتبه دلتنگ شوم اي تويي كه همة دار و ندارم بودي كاش،اي كاشكي امروز كنارم بودي روزها بر سر بالين غمم مي ماندي در شب بي كسي ام مونس و يارم بودي من اگر كوه شوم، صخره شوم، سنگ شوم حق من هست كه يك مرتبه دلتنگ شوم عشق اين است. كنون معني و تفسير چرا؟ مهر اين است. پس اينك غُل و زنجير چرا؟ آخرين خواهشم اين است. ترحم بنما جان من، اينهمه بي مهري و تنفير چرا؟ من اگر كوه شوم، صخره شوم، سنگ شوم حق من هست كه يك مرتبه دلتنگ شوم
محمد رضا ويلان(كاتب ابركوهي)
نوشنه شده توسط محمد رضا ویلان(کاتب ابرکوهی ) تاريخ دوشنبه بیست و یکم اسفند 1385
و ساعت 17:50
|+|
سرنوشت
مي نويسم گوشه اي از خاطرات سرد را خاطرات مانده و بي ارزش يك مرد را مردي از جنس غبار و مردي از نسل غبار جام او لبريز عشق و جان او در پاي يار مرد خاكستر نشين روزهاي بي كسي خُرد و خسته، زار و تنها، ساكن دلواپسي مي نويسم از غروب سالهاي انتظار مي نويسم از سواري يكّه تاز و بي قرار مي نويسم از قفس، از خلوت زندان غم مي نويسم خاطراتي از سياهي و ستم مي نويسم آه، آه از مردن پروانه ها مي نويسم درد، درد از نالة ديوانه ها در سكوت مبهم من عالمي فرياد هست سينه مالامال درد و دل پر از بي داد هست سينه مالامال عشق و دل پر از اندوه عشق ساختم با كاه عشقم ذره ذره كوه عشق در گلويم بغض مانده، درد دل بسيار هست درد گويي با سكوتم همدم و هميار هست من نگاه خسته پروانگان را ديده ام سوزش و سرماي سخت يك خزان را ديده ام كيست تا جام مرا يكبار ديگر سركشد؟ كيست تا شمشير غيرت از نهادم بركشد؟ كيست تا روشنگر شبهاي تار من شود؟ كيست تا پروانة اين شمع زار من شود؟ برق و آتش مي رسد از آسمان، دلدار كو؟ محرم هستي چه شد؟ آيينه ديوار كو؟ شور و مستي كي سرآمد؟ مي پرستان را چه شد؟ بلبل خندان من كو؟ باغ و بستان را چه شد؟ من همان مردم كه غم در سينه ام كاشانه داشت عنكبوت درد در تار وجودم خانه داشت ناگهان يك شب شكن، شبهاي تارم را شكست حرفهاي تازه اش يكباره بر قلبم نشست با طلوع صادق و روشنگر صبح اميد تابش خورشيد دل، زنجير ظلمت را دريد گفت تا جان باشدت، از درد بايد دل بريد بر فراز قلّه هاي عشق مي بايد رسيد گام بردار اي عزيزم، فرصت ترديد نيست سيل و طوفان است دنيا، شاخ و برگ بيد نيست غم مخور اي جان جانان، ظلم و ظلمت رفتني است پر بزن تا مي تواني، اين قفس بشكستني است پر بزن تا ميله هاي سخت زندان بشكند پر بزن تا عشق بنياد ستم را بركند پر زدم آنقدر تا دروازه هاي غم شكست پرزدم تا پيكر پوسيده ماتم شكست پرزدم تا عاقبت درهاي زندان باز شد بالهاي خسته ام آمادة پرواز شد پرزدم تا بيكران آبي درياي عشق پرزدم تا انتهاي وادي زيباي عشق عشق يعني، آرزوي پرزدن تا انتها عشق يعني، عشق يعني، عشق يعني،اي خدا
نوشنه شده توسط محمد رضا ویلان(کاتب ابرکوهی ) تاريخ سه شنبه سی و یکم مرداد 1385
و ساعت 17:6
|+|
خاطره ها
باز از پنجره خاطره ها روح احساس تو جان مي گيرد آخرين صفحه نقاشی من رنگ انديشه ازآن می گيرد باز در غربت اين صبح سپيد موج درياي نگاهت پيداست رد پای نفس خسته تو روي پرونده ساحل بر جاست چشم ها منتظر فردايند در غروبی كه پراز پرواز است تو بمان با من وازعشق بخوان گوشها تشنه اين آواز است چار ديواری هر ساله من خالی از فصل تماشايی توست وسعت آبی این سقف کبود پرتو صورت رویایی توست در دل جاده خوشبختی چه كسي بر سر راه تو ن از لب تاقچه تنهايي چه كسي قاب تو را برد وشكست از ميان همه خاطره ها خاطرات تو فقط تكراريست عطر شب بوی نفس های تو را آشنا با نفسم خواهم كرد آري اي مايه خوشبختي من تا ابد منتظرت می مانم انتقام شب تنهايی را از در و پنجره ها می گيرم فقط اين جمله به يادت باشد تك و تنها به تو می انديشم
نوشنه شده توسط محمد رضا ویلان(کاتب ابرکوهی ) تاريخ یکشنبه پانزدهم مرداد 1385
و ساعت 10:32
|+|
باران عشق
مي نويسم يك كتاب از عشق با عنوان عشق زير آهنگ قشنگ نم نم باران عشق جمع گرديد اي عزيزان، فرصت ترديد نيست تا بگويم گوشه اي از وصف بي پايان عشق جام مي خالي است، من را جرعه اي آب آوريد تا بگويم شرح حال ياري ياران عشق قدسيان، امشب برايم ساز و آهنگي زنيد تا ببينم لحظه اي مجنون دست افشان عشق راه و رسم عشقبازي در محبت كردن است با محبت مي توان افزود بر ميزان عشق بارها من گفته ام كز عشق نيمش نزد ماست مي روم در جستجوي نيمه پنهان عشق هر كجا محرم شدم بر عشق مستولي شدم چشم نامحرم نبيند جثّه عريان عشق سالها خدمتگزار قصر عرفان بوده ام تا شدم من ناخداي كشتي گردان عشق نامداران جهان را لعل شيرين آوريد تا نشانم بوسه ام را بر لب خندان عشق دشمنان دوستي را هر كجا پيدا شوند دود وخاكستر نمايد آتش سوزان عشق دست بر شمشير غيرت، سينه مالامال عشق سالها جنگيده ام در گودي ميدان عشق روز و شب پيوسته گويم ؛كي به پايان مي رسد قصه بي انتها و بي سرو سامان عشق؟ دايماً پروانه زيباي عصر زندگي مي نشيند در فضاي سينه لرزان عشق در صف نودولتان، يارب عجب خوش دولتيست يار ما بايد ببيند دولت مردان عشق در ره عشاق، جانان از ادب جان مي دهند جان فداي خاك پاي جمله جانان عشق در تكاپوي نگاهش، صخره ها پيموده ام تا رسيدم بر فراز كوه سرمستان عشق از ميان درسهاي ساده استاد خود درس عشق آموختم من در دبيرستان عشق بيستون شد بي ستون، از تيشه فرهاد من عاشقي ها كرده ام هر روز، در جبران عشق اين همه حشمت كه دارم از رفيقان است و بس چون رفيقانم دعا كردند بر سلطان عشق آفتاب سوزناك و سركش نا مردمان كي بخشكاند اساس و ريشه بنيان عشق؟ كيست آن ياري كه با نفرت دل من را شكست؟ من كه نشكستم قلم در عهد و در پيمان عشق زير رگبار خيانت مي روم دامن كشان شكرگوي نعمتم، ساقي بده فرمان عشق پيش پاي دلفريبان آب گشتم اي خدا تا نسوزد چوبهاي خانه ويران عشق سوختم در تب، نباشد هيچكس فرياد رس اي مسلمانان، فغان از درد بي درمان عشق اين مصيبت را تحمل نيست، جانم تاب شد بار الهي كس نبيند مرگ سنگربان عشق در فراق روي آن ابرو كمان آسمان اشكها جاريست اكنون از دل گريان عشق عاشقي زنجير هست و عشق زندانش بود من گرفتار و اسيرم،كنج اين زندان عشق جاي مرهم نيست دل را، زخم كاري خورده ام بس كتكها خورده ام از دست زندانبان عشق آن رقيب لااُبالي كاتشش خاموش باد وه چه آسان مي كشد با خنجر بران عشق آه، آن خورشيد هستي، نور عالم تاب كو تا زمين روشن شود از صورت تابان عشق مي روم آهسته جانا، در سكوتي مرگبار تا بيابم رد پاي روح سرگردان عشق يا وصال عشق بينم در كمال عاشقي يا بميرم عاقبت در ماتم هجران عشق كي شود يا رب ببينم بر سر بازار عدل تير بر حلق رقيبان، دست در دستان عشق؟ خواستم تا پاي خود را روي چشمانش نهم تا سراي امن ديدم، كاسه چشمان عشق ناگهان از صد جهت يكباره درپايم نشست خارهاي بي حد و اندازة مژگان عشق خون دل خوردم عزيزم، باز نامردي نكن تا رسد دستم دوباره بر تن سكّان عشق رفت دلبر از بر من، چوب افسونگر كجاست؟ نازكان را مي فريبد، سحر كشتيبان عشق وقت تنگ آمد خدايا، نيست ديگر فرصتي تا گلي ديگر بچينم از همين بستان عشق جمعه مي داند كه من در خلوت شبهاي تار سوره اي خواندم براي پيكر بي جان عشق باز هم كاتب برايم شعرهاي تازه گفت تا نويسم باز هم يك قسمت از ديوان عشق
نوشنه شده توسط محمد رضا ویلان(کاتب ابرکوهی ) تاريخ شنبه هفتم مرداد 1385
و ساعت 18:10
|+|
تقدیم به ایرج بسطامی
همه جمعند و من ساکت در اندوه و عزای بم نشسته سر به زانو دست بر پیشانی ام دارم نمی دانم چه شد آن شب که نور و سایه می لرزید درخت خانه همسایه می لرزید درون شهر بلوا بود و یا انگار؛؛؛؛؛؛؛ رقص شوم عزرائیل بر پا بود به فرش کهنه ات، ای پیکر در خاک آلوده همه در خواب و من بیدار روی تلّی از آوار تمام شهر با تیکی و تاکی زیر و رو می شد دلم پر از وضو می شد نماز چشمهایم جستجو می شد طواف کعبه را انگار در بم واجبش کردند و ناگه شهر ویران شد بسان استخوانی در دهان خشم تمساح های رود نیل به هم پیچید همچون سایه های کید فی تضلیل در آن بیغوله مردی مهربان جان داد در بزم اقاقیها و می نوشید از مژگان می پالای ساقیها و من آرام می گفتم که نامت تا ابد در قلب ما پاینده خواهد ماند بخواب آرام ای مردی که بوی تازه ی گلپونه هایت خاک را بوسید کنون گلپونه های وحشی باغ امیدت را به دست باد خواهم داد
نوشنه شده توسط محمد رضا ویلان(کاتب ابرکوهی ) تاريخ دوشنبه بیست و ششم تیر 1385
و ساعت 10:10
|+|
کلام عشق
ن والقلم وما یسطرون
نوشنه شده توسط محمد رضا ویلان(کاتب ابرکوهی ) تاريخ سه شنبه بیستم تیر 1385
و ساعت 20:25
|+|
خم ابرو
من خم ابروي تو را به هر كسي نمي دهم سلسلة موي تو را به هر كسي نمي دهم اي گل گلفروش من، گل بفروش و گل ستان شاخِ(شاخه) گل روي تو را به هر كسي نمي دهم رشتة گيسوان تو حلقة دام شبروان رشتة گيسوي تو را به هر كسي نمي دهم مي روم از بر تو و در هوس خيال تو قامت دلجوي تو را به هر كسي نمي دهم اي همة وجود من بسته به تار و پود تو خندة نيكوي تو را به هر كسي نمي دهم بوي هواي كوي تو،كشت مرا غمزه اي عطر تو را، بوي تو را، به هر كسي نمي دهم كاتب اگركه عاشقي، دل بستان و دل مده من خم ابروي تو را به هر كسي نمي دهم
نوشنه شده توسط محمد رضا ویلان(کاتب ابرکوهی ) تاريخ یکشنبه هجدهم تیر 1385
و ساعت 20:14
|+|
فاطمه الزهرا (س)
بسم الله الرحمن الرحيم السلام عليك يا فاطمه الزهرا (س) خــم ابروي تو با يار فـداكار چه كردتير مژگان تو با ديدة دلــدار چه كردهمه گويند كه با تو در و ديوار چه كردفاطمه پهلوي تو با در و ديوار چه كرددر بسوزاند و به ديوار شجاعت آموختنالة پشت درت با دل خونبار چه كردبلبلي نعره زنان بود و شفق مي گرييدمگر آن روز خزان با گل بيمار چه كردكوچه اي بود وسپاهي و اميري ناكسبگذارید بگویم که ستمکار چه کرد
آتش كينــه او زد به گلستان آتــش
مادري سوخت در آن حالت و گلزار چه كرد
ناقه مي رفت و جرس بانگ انالحق مي زد دل به يادآر كه آن قافـله سالار چه كرد
كاتبا ناله چنان كن كه فلك خون گريد وقت پژمردن گل ، نخل شكر بار چه كرد
نوشنه شده توسط محمد رضا ویلان(کاتب ابرکوهی ) تاريخ چهارشنبه سی و یکم خرداد 1385
و ساعت 10:46
|+|
رهایم کن
نوشنه شده توسط محمد رضا ویلان(کاتب ابرکوهی ) تاريخ سه شنبه نوزدهم اردیبهشت 1385
و ساعت 18:44
|+|
عکس رخ یار
« ما در پياله عكس رخ يار ديده ايم» در دشت عشق خال لب يار ديده ايم زنجير عشق از شط خون بركشيده ايم زنجير جور بر تن بيمار ديده ايم ما كشتی نجات تو را، اَيّهااَلْرسول در ورطه شرارت كفار ديده ايم بانگ اذان عشق ز اكبر شنيده ايم روح نماز آن بت عيار ديده ايم ما در كنار علقمه در دشت كربلا سقای نااميد و فداكار ديده ايم فرياد اَلعطش ز غريبان شنيده ايم سنگی كه خورد بر سرآن يار ديده ايم ما خنجر بريدن رأس حسين را در دستهای شمر ستمكار ديده ايم ما بوسه های دختر شيرخدای را بر حنجر دريده و خونبار ديده ايم ما ضربه های بی عدد چوب خيزران را بر لب بريده دلدار ديده ايم گاهی سر مبارك او در تنور و تشت گه بر فراز نيزه و ديوار ديده ايم ما در گلوی كودك شش ماهه حسين تير جفای دشمن غدار ديده ايم ما از فراز خار مغيلان گذشتن گلبوته های كوچك گلزار ديده ايم ما بی قرار از لب دريا گذشته ايم خورشيد را شكسته دل و زار ديده ايم ما قدسيان تجلّی نور حسين را در چشمهای حيدركرار ديده ايم كاتب گدای گوشه نشين حسين باش «ما در پياله عكس رخ يار ديده ايم»
نوشنه شده توسط محمد رضا ویلان(کاتب ابرکوهی ) تاريخ یکشنبه هفتم اسفند 1384
و ساعت 20:43
|+|
تصنیف(هوای گریه)
امشب هوای گریه دارم در سرم تا صبح و بیدارم که آید دلبرم من از همه عاشق ترم از برگ گل نازک ترم نشکن مرا ای بی وفا نازت کشم تا که بیایی در برم ********************* یارم چنان باشد که من می خواهم از یار خود مهر و وفا می خواهم هر کس خدا را یار خود می خواهد من یار خود را از خدا می خواهم صبح قیامت تا پر گشاید روح و روان از پیکرم آتش بیفتد در دامن من از آن بسوزد دلبرم
******************************************************** در خلوت عاشقان بی دل مردم نفرین و دعا و خشم خلق آزردم گفتم به که رو کنم ؟ بفرمودی دوست از دوست هزار تیر تهمت خوردم
نوشنه شده توسط محمد رضا ویلان(کاتب ابرکوهی ) تاريخ چهارشنبه شانزدهم آذر 1384
و ساعت 20:56
|+|
|
 
آرشيو:
به تازگي:
دوست داشتنيها:
آمار بازديدکنندگان:
|
